'Benim sesim böyle mi? Kendi sesimizi duymak neden rahatsız ediyor?

Eğer sesinizi bir kayıtta dinleyip de hiç beğenmediyseniz, 'ben böyle mi konuşuyorum, benim sesim böyle mi' diyorsanız yalnız değilsiniz. Çünkü bu oldukça sık rastlanan bir durum. Peki, neden?

Bilime göre bu durumun fizyolojik nedenleri oldukça basit: Ses üretimi, akciğerlerden hava itildiğinde diyaframda başlar. Bu hava, ses tellerinin üzerinden yüksek hızlarda geçer ve saniyede yüzlerce kez titreşmelerine neden olur. Bu, daha sonra boğazdan yukarı doğru hareket eden ve dil ve ağız tarafından şekillendirilerek ses oluşturan perdeler yaratır. Bu sesin nasıl algılandığı daha sonra iki kategoriye ayrılır: Hava iletimi ve kemik iletimi.

Kendi sesimizden hoşlanmamamızın en somut nedeni, konuşurken sesimizi duyuş biçimimizdir. Uzmanlara göre konuşma anında ses iki yolla kulağımıza ulaşır: "Hava iletimi" (ses dalgalarının kulak kanalına girmesi) ve "kemik iletimi" (titreşimlerin kafatası kemikleri aracılığıyla doğrudan iç kulağa iletilmesi). Kemik yolu, sese daha tok ve derin bir ton katar. Ancak bir kayıt dinlediğimizde sadece hava iletimi devrede olduğu için, sesimiz zihnimizdeki o derin tondan arınmış, daha tiz ve "yabancı" bir tonda duyulur.

Bir de işin psikolojik boyutu var.

Sesimiz sadece biyolojik bir çıktı değil, aynı zamanda kişiliğimizin vitrinidir. Sesimiz aracılığıyla kendimizi dünyaya sunarız. Bu nedenle kayıttan kendi sesimizi duyduğumuzda ve yabancılık hissettiğimizde rahatsız olabiliriz. Çünkü uzmanlara göre kendi sesimizi daha tok duymayı beklerken daha tiz bir sesle karşılaşmamız "gerçekte kim olduğumuz" konusunda bir hayal kırıklığı yaratır.

Ancak yapılan araştırmalar bu konuda çok daha ilginç bir çelişkiye işaret ediyor.

2013 YILINDAKİ İLGİNÇ ARAŞTIRMA

2013 yılında yapılan bir çalışma, katılımcıların kendi seslerini (kime ait olduğunu bilmediklerinde) başkalarının seslerine kıyasla çok daha çekici bulduklarını göstermiş. Hatta bu araştırmalar, katılımcıların kendi seslerini, dış gözlemcilerin o seslere verdiği puanlardan bile daha yüksek değerlendirdiğini ortaya koymuş.

Yani aslında sesimiz teknik olarak "kötü" değil; sadece o sesin "bize ait olduğunu bildiğimiz anda" içimizdeki sert önyargı ve eleştirel filtre devreye girerek doğal özgüveni rahatsızlık duygusuna dönüştürüyor.

Yani özetle kendi sesimizden hoşlanmamamızın temelinde, biyolojik bir ses frekansı farkı (hava vs. kemik iletimi) olsa da bu durumu sevimsiz kılan şey zihnimizin sesimize yüklediği anlamlardır. Sesimiz üzerinde tam bir kontrolümüzün olmadığını fark etmek kendi sesimize karşı takındığımız bu eleştirel tutumu beslemektedir.

Bazı araştırmalara göre sesimizi dinlerken yaşadığımız rahatsızlık, sesin kendisinden ziyade, kendi hakkımızdaki algımızla yüzleşmemizden kaynaklanır.

Asansörlerde neden ayna olur? Az bilinen bir görevi daha var