Uzun soluklu bir üretim sürecinde şekillenen sergi, sanatçının hayatı boyunca benimsediği sınırlı üretim pratiğinin bir sonucu olarak, hayal ile gerçeklik arasında kurulan fantastik bir dünyayı izleyiciyle buluşturuyor.

Uygun'un pratiği; anılardan, çocuklukta şekillenen imgelerden, nesnelerden ve renklerin sessiz dilinden beslenir. Sanatçının Haliç kıyısında, çocukluğunun geçtiği evde kurmacayla başlayan düşsel anlatısı, gerçek dışı varlıkların gerçeklikle nasıl yan yana var olabildiğini sorgular.

Ailesinin iki katlı ahşap evinin altındaki kuyu, bu kuyunun İstanbul ve Haliç ile kurduğu hayali bağ, surlar, tarihi yapılar, parklar, deniz kenarı, karşı kıyı, tekneler ve balık tutan insanlar... Tüm bu öğeler, sanatçının kırk yıla yayılan pratiğinde katman katman biriken anıların ve bu anılardan tuvale taşınan düşlerin izlerini yansıtır.

Anneanne ve dedesinden dinlediği masallar, mitolojik öyküler ve fabllar, Uygun'un gerçek dünyanın ötesine geçerek hayal dünyasında yeni bir evren kurmasına olanak tanır. Bu evrende yer alan karakterler, birbirlerinden ne kadar farklı olsalar da aynı duyguları paylaşır, aynı dili konuşur. Sanatçı, renklerin cümbüşünü masal anlatır gibi fırçasıyla sunar; izleyiciyi hem görsel hem de duygusal bir yolculuğa davet eder.